ساحل آرام کمی جان گرفت

اشک به دامان دلم غوطه خورد

                                    بغض مرا سخت گریبان گرفت

غربت دریا به تلا طم نشست

                                     حال رجز خوانی طوفان گرفت

هق هق درماندگی ام باز شد

                                      دل پی صحرا و بیابان گرفت 

باد خزان برگ مرا می ربود

                                      صحن دلم بوی زمستان گرفت  

چشم تو را دیدوبه پا بوس رفت

                                     لحظه ای از بوسه تو جان گرفت

دل که عطشناک همان جام بود

                                     در عطش جرعه ای از آن گرفت  

دید تو را پشت همان پنجره

                                     پشت همان پنجره باران گرفت