دلتنگم از غريبي دلخسته از جدايي

اي هم قسم صدايت زيباترين ترانه

                  اي آنكه چشمهايت آيينه ي خدايي

اي هرم دستهايت سر فصل قصه عشق

            اي آنكه شانه هايت تثبيت با وفايي

يك فصل بغض و گريه تا مرز بيقراري

           تنها نشستم اينجا اي مهربان كجايي

بر شوق ديدن تو چشمم نشسته بر راه 

             آرامش دل من مفهوم دلربايي

بر گرد اي مسافر  اي همصداي خوبم 

            اي لطف بي نهايت اي مهر كبريايي

هواي چشم تو كردم كسي چه ميداند

           پر از گلايه و دردم كسي چه ميداند                     

نشسته اند كنارم چه بي خيال و چه سرد

         تمام غصه مردم كسي چه ميداند                      

شكسته اند دوباره همه نگاه مرا

         شبيه غنچه ي زردم كسي چه ميداند                     

گرفته بغض گلويم گرفته ام بي تو

         گرفت آتش دردم كسي چه ميداند                     

بپاي عشق نشستم بپاي دلتنگي

          بپاي آنچه نكردم كسي چه ميداند                      

 بگو خزان دلم را به عشق بسپارند

          ببين! حكايت سردم  كسي چه ميداند                     

                    شبی لبريز از مهتاب كه هم سرد است و بارانی

تمام لحظه هاي شوق من پر ميكشد در شب

                     كنار بسترت تا صبح ميماند به مهماني

 كمي بر من بتاب در گيرو دار سوزو سرمايم 

                    كه تو از جنس خورشيدي و من برف زمستاني

  تمام عطر تو در بسترم پيچيده بود آنشب 

                    شبي همرنگ يك رويا شبي با عشق زنداني

  زبان آرزو را چشمهاي خسته ام گفتند 

                    تو از ديباچه چشمان من امشب چه ميداني